Skúti
Skúti er brekka í hallanum ofan Tjarna og Ámundahóla. Hún snýr frá austri til vesturs og á henni er getið um vörðubrot. Vestast í brekkunni er Nýi-Stekkur frá Skógarkoti og sunnan hennar er minningarreiturinn Jónslundur.
Skúti í frumheimildum
Ásgeir Jónasson frá Hrauntúni segir svo í grein sinni Örnefni í Þingvallahrauni í Árbók Hins íslenzka fornleifafélags 1937–1939:
„Suður frá [Nýja-Þingvallahelli] er brekka með vörðubroti; heitir Skúti (37). Þar norður-frá, vestan í hallanum, eru Klukkuhólar (38); þeir eru tveir stórir grjóthólar með lautum og skógi; standa þeir andspænis hvor öðrum, með slakka á milli.“
Kristján Jóhannsson frá Skógarkoti, síðar bóndi á Gjábakka og Mjóanesi, svarar spurningalista (í kringum 1980–1984) sem starfsfólk Örnefnastofnunar samdi upp úr örnefnalýsingu Ásgeirs Jónassonar:
„18. Heitir brekkan Skúti eða er hellisskúti í brekkunni (hvernig er hann þá)? Eða heitir vörðubrotið Skúti? Skúti er efst í brekkubrún. Frá Skúta er allbreiður slakki með stefnu á Vatnsvik c.a. 350 m. langur, grösugur, aðeins jarðsig efst.“
Björn Th. Björnsson listfræðingur segir svo í bók sinni Þingvellir – staðir og leiðir (2. útg., 1987), bls. 164:
„Blasir þá við hátt klettarið með trjám efst, en ræktuðum og gróðursælum lundi undir mót suðri. Hér hét Skúti og var mið sunnan af vatninu við murtuveiði á haustin. En árið 1951 tóku bifreiðastjórar á stöðinni Hreyfli í Reykjavík sér fyrir hendur að rækta hér minningarlund um látinn félaga sinn, Jón H. Jóhannsson frá Skógarkoti.“
Pétur J. Jóhannsson frá Skógarkoti, síðar bóndi í Mjóanesi, merkti Skúta inn á útprentaða loftmynd á 9. áratug síðustu aldar við núverandi staðsetningu.
Heimildir
Björn Th. Björnsson. (1987). Þingvellir – staðir og leiðir (2. útg.). Bókaútgáfa Menningarsjóðs.
Pétur J. Jóhannsson. (e.d.). Þingvallaþankar og lýsing eyðibýla. Örnefnastofnun Íslands.