Stóragil
Stóragil (einnig ritað Stóra-gil) er gil í suðaustanverðu Ármannsfelli, hér um bil mitt á milli Sleðaáss og Víðivalla. Gilið sem nú er merkt sem Stóragil er um 60 metra breitt þar sem það er mest um sig og það stærsta í fellinu á þessari hlið. Það er þó langt frá því að vera stærsta gilið í Ármannsfelli.
Hraunið fyrir neðan Stóragil kallast Lambagjárhraun og þar, skammt frá gilsmynninu, er Nýi-Stekkur. Annað gil, svokallað Litlagil, er ýmist sagt vera austan eða vestan Stóragils.
Stóragil í frumheimildum
Ásgeir Jónasson frá Hrauntúni segir svo í grein sinni Örnefni í Þingvallahrauni í Árbók Hins íslenzka fornleifafélags 1937–1939:
„Frá Sláttubrekku eru ekki örnefni í sjálfu Ármannsfelli á þessu svæði, en Stóra-gil (195b) er upp af Lambagjárhrauni og Litla-gil (196) upp af Sandskeiðum, og Kriki (197) þar, sem Sleðaás (178) gengur fram úr fjallinu.“
„Efst í Lambagjárhrauni, niður-undan Stóra-gili, er stekkur, sem notaður var frá Hrauntúni, þar til, að ekki þurfti meir á að halda.“
Kristján Jóhannsson frá Skógarkoti, síðar bóndi á Gjábakka og Mjóanesi, segir svo í örnefnaskrá sinni um Hrauntúnsland og afrétti Þingvallahrauns sem rituð var í kringum 1980–1984:
„Aðeins vestar upp frá Víðivöllum er breitt og nokkuð djúpt gil Stóragil (7), skammt vestar er Litlagil (8). Þar er fjallið skógivaxið og nokkuð grösugt, kemur þar aðeins beygja á fjallið, norðvestur að löngum hálsi sem heitir Sleðás (9).“
Þorsteinn Bjarnason frá Háholti segir svo í ódagsettri örnefnaskrá sinni um afrétt Þingvallasveitar:
„Við norðurenda Þingvallasveitar er hátt fjall, sem heitir Ármannsfell (1), í því eru þessi örnefni: Framan í fjallinu eru Stóragil (2) og Litlagil (3), þar er og brekka, er heitir Kriki (4).“
Pétur J. Jóhannsson frá Skógarkoti, síðar bóndi í Mjóanesi, merkti Stóragil inn á útprentaða loftmynd á 9. áratug síðustu aldar við núverandi staðsetningu.