Vatnsvik
Vatnsvik er stórt og breitt vik í norðausturenda Þingvallavatns. Það er afmarkað af Nesi í vestri og Gjáarendum í austri.
Vatnsvik er þekktast fyrir fjölmargar uppsprettulindir sem streyma þar út í Þingvallavatn, þá sérstaklega Vellankötlu, sem er innst í vikinu og var þekktur viðkomustaður þeirra sem ferðuðust um Þingvallahraun. Undan henni liggur Nautagjá eftir vatnsbotninum og nokkuð vestar má finna Stórahólma undan ströndum Ness. Þá rennur umtalsvert lindarvatn úr Davíðsgjá, sem skerst eftir endilöngum vatnsbakkanum að austanverðu.
Vatnsvik í frumheimildum
Ásgeir Jónasson frá Hrauntúni segir svo í grein sinni Örnefni í Þingvallahrauni í Árbók Hins íslenzka fornleifafélags 1937–1939:
„Frá Gjábakkastíg (12) sunnan vegarins að Vellankötlu (13) (eða Vatnsviki, 14), er að mestu flatt hraun, sem heitir Gjáendar (15); það er allt sundur tætt af gjám, fullum af vatni.“
Kristján Jóhannsson frá Skógarkoti, síðar bóndi á Gjábakka og Mjóanesi, svarar þá í spurningalista (í kringum 1980–1984) sem starfsfólk Örnefnastofnunar samdi upp úr örnefnalýsingu Ásgeirs Jónassonar:
„5. Vellankatla? Vellankatla er norðaustasta vík vatnsins. Vellur mikil kalda-vermsla undan hrauninu, liggur vegurinn þar næst vatninu. Vatnsvik er aðeins norðar.“
Pétur J. Jóhannsson frá Skógarkoti, síðar bóndi á Gjábakka og Mjóanesi, segir svo í Þingvallaþönkum sem hann ritaði í kringum 1984–1985, bls. 8:
„Fyrir konungskomuna 1907 var Flosagjá brúuð og upphleyptur vegur lagður austur með vatninu að Vatnsviki (ekki Vatnsvík) og síðan rudd braut austur í Laugardal um Gjábakkastíg.“
Pétur merkti „Vatnsvik (ekki vík)“ inn á útprentaða loftmynd á 9. áratug síðustu aldar í miðju vikinu (64.24387,-21.0501).