Nautatangi
Nautatangi (eða Nautatangar) er tangi fremst á Nesi, við vesturmörk Vatnsviks og skammt austan við Grunnhóla. Víkin vestan við Nautatanga er ýmist kölluð Nautatangavík eða Grunnhólavíkur.
Nautatangi skagar um það bil 150 metra út í Þingvallavatn. Áður fyrr var hann einn samfelldur tangi, en hann breyttist í þrjá nánast samtengda hólma eftir að vatnsaflsvirkjun var reist í Soginu 1959 og vatnsborð Þingvallavatns hækkaði. Nokkrar uppsprettulindir eru við Nautatanga.
Getið er um örnefnið Jórunnarvörðu skammt norðan Nautatanga. Þá er örnefnið Hóllinn við vatnsbakkann skammt fyrir austan tangann.
Nautatangi í frumheimildum
Ásgeir Jónasson frá Hrauntúni segir svo í grein sinni Örnefni í Þingvallahrauni í Árbók Hins íslenzka fornleifafélags 1937–1939:
„Vestan Vellankötlu ganga tangar nokkrir út í vatnið; lengst skaga þar fram Grunnhólar (101). Fyrir austan þá eru Nautatangar (102). Grunnhólar eru talsvert hærri en hraunið þar í kring, sem er að mestu lágt og flatt. Upp-undan Nautatöngum er Jórunnarvarða; þar varð úti 1884 kona frá Skálabrekku, er Jórunn hjet.“
Kristján Jóhannsson frá Skógarkoti, síðar bóndi á Gjábakka og Mjóanesi, svarar spurningalista (í kringum 1980–1984) sem starfsfólk Örnefnastofnunar samdi upp úr örnefnalýsingu Ásgeirs Jónassonar:
„45. Er vitað um tilefni nafnanna Nautatangar? Hef engin skil á því nafni.“
Pétur J. Jóhannsson frá Skógarkoti, síðar bóndi á Gjábakka og Mjóanesi, merkti Nautatanga (í eintölumynd) inn á útprentaða loftmynd á 9. áratug síðustu aldar við núverandi staðsetningu.